Enkele van de meest gestelde vragen en misverstanden over psychotherapie:

Is psychotherapie duur?

Dat hangt er vanaf hoe je het bekijkt. Op zich lijken de bedragen die gevraagd worden voor een uur therapie behoorlijk ( Dit heeft voornamelijk te maken met het feit dat een therapie nu éénmaal geen bandwerk is en een therapeut dus ook geen klassieke werkdag van 8u kan draaien en het feit dat er nog steeds geen degelijke terugbetaling is voor psychotherapie) maar als je dit in een breder perspectief plaatst is dit helemaal niet.

Een voorbeeld: Jan is 35 en lijdt al enkele jaren aan depressie. Hij besluit zich een nieuwe wagen te kopen van 20000 euro maar ervaart snel dat dit hem niet echt gelukkiger laat voelen. Piet is 42 en ook depressief. Hij besluit een psychotherapie op te starten. 1 jaar en 40 sessies later voelt Piet zich gelukkiger, evenwichtiger en zijn de depressieve gevoelens van Piet op de achtergrond verdwenen. Piet betaalde 50 euro per sessie en is dus 2000 euro ‘kwijt’ aan therapie. Wie is hier het meest vooruit geholpen? Jan die 20000 euro uitgaf en zich niet veel gelukkiger voelde of Piet die 2000 euro aan psychotherapie gaf?

Deze logica van voor materieel welzijn veel geld te betalen maar ons geestelijk welzijn stiefmoederlijk te behandelen heeft de overhand in onze cultuur en maakt dat psychotherapie nog steeds wat in het verdomhoekje zit. Mensen geven vaak tienduizenden euro’s uit aan materiële dingen die ze niet altijd echt nodig hebben maar vinden enkele honderden of duizenden euro’s voor psychotherapie al snel veel geld terwijl dit soms net blijvende positieve effecten op welzijn biedt.

Genezen mensen bij ons van hun klachten?

Als je “genezen” ziet in de vorm van het herstellen van iets in zijn oude toestand dan genezen wij niet. Voor ons is een klacht net de start van een ontdekkingsproces waarin therapeut en cliënt samen op tocht gaan. Een proces waarbij de betekenis van de klacht voor die specifieke persoon zich langzaam ontvouwt en duidelijk maakt wie iemand is en wat hij nodig heeft. Wat we met andere woorden merken is dat klachten niet zozeer de vijand zijn die moeten bevochten worden maar net oude vrienden zijn die ons iets belangrijk duidelijk willen maken dat ons ontgaat en begrepen dienen worden. Eens de onderliggende boodschap en verborgen behoefte in de symptomen gelezen wordt, merken we vaak dat de klachten verschuiven naar meer constructieve en bruikbare uitingsvormen om aan die behoefte te voldoen.

Waarin verschilt het experiëntiele model van de meeste andere psychotherapievormen?

Een experiëntieel therapeut vertrekt vanuit een positief mensbeeld: Hij gaat er vanuit dat elke mens zichzelf kan genezen en weet wat hij nodig heeft mits hij contact kan maken met wie hij echt is en wat hij echt nodig heeft. Veel cliënten verliezen zich in een teveel aan denken en piekeren, een overprikkeling van stimuli of een overdreven actief zijn. Hierdoor raken ze vaak het contact met zichzelf kwijt. Ze krijgen het gevoel in hun leven het spoor bijster te zijn. Hieruit kunnen een heleboel klachten ontstaan. Wij trachten de cliënt net terug in contact te brengen met die authentieke behoeften en gewaarwording en ontwikkelen opnieuw met hen een soort van innerlijk kompas dat hen leidraad geeft over wat ze met hun leven willen aanvangen.

Hoe behandelen jullie iemand precies?

Wij zien elke cliënt als een uniek individu met een eigen verhaal en eigen wensen, noden en klachten. Wij wensen ook op die manier te werken met elke persoon. Wij hebben een afkeer van draaiboeken en protocollen waarbij elke persoon met dezelfde diagnose(vb. Eetstoornis) op dezelfde standaardmanier wordt behandeld zoals in sommige therapiestromingen het geval is. Voor ons is het belangrijk net de persoon en het verhaal achter de klacht te kennen, wat wil dit probleem ons duidelijk maken, ons vertellen zonder woorden? Dit maakt het dan ook moeilijk om een concreet antwoord te bieden op de vraag hoe we een bepaalde stoornis behandelen omdat de ontstaansredenen en betekenissen voor iedereen anders zijn en dan ook een andere manier van werken vragen. Wij leren iemand vooral opnieuw in contact te staan met de eigen beleving.

Hoe staan jullie ten opzichte van medicatie?

Wij zijn geen mordicus tegenstanders van medicatie. Zonder als het kan, met als het moet. Medicatie kan soms het nodige duwtje in de rug zijn om kracht te vinden voor therapie. Wij vinden hierbij wel de samenwerking met een goede psychiater belangrijk. Huisartsen zijn vaak niet specifiek genoeg opgeleid in de werking en neveneffecten van bepaalde medicatie. Wij zijn zowiezo geen voorstander van enkel medicatie gebruiken en het probleem niet ten gronde aan te pakken.

Hoe lang duurt een psychotherapie?

Dat hangt ondermeer af van de ernst van de klachten maar ook de verwachtingen en wensen van een cliënt. Sommige mensen komen louter voor wat informatie of hun verhaal even te doen wat in één of enkele sessies kan. Anderen volgen een langdurig en doorgedreven traject. Belangrijk voor een goed resultaat is de motivatie om naar zichzelf te kijken en zich kunnen vinden in de manier van werken. Soms komen mensen binnen met de verwachting hier het grote antwoord of de juiste oplossing te krijgen voor hun probleem aan de hand van advies, taken of opdrachten. Wij weten het antwoord echter niet. Wat wij wel kunnen bieden is een manier aanleren om te kijken naar zichzelf en het probleem zodat ze de oplossing in zichzelf kunnen vinden.

Maakt psychotherapie je niet egoïstisch en onverantwoordelijk?

Neen, wel integendeel. Iemand mag in bepaalde fases van de therapie misschien sterk terugplooien op wat hij zelf nodig heeft maar bij een doorgedreven traject waarbij hij belangrijke obstakels in zijn functioneren kan verwerken zien we net dat cliënten opmerkzamer en aandachtiger worden voor de noden van anderen. Er komt meer ruimte vrij bij hun zelf waardoor ze meer energie krijgen om er voor anderen te zijn. Vaak stijgt ook hun verantwoordelijkheidsgevoel voor de keuzes die ze maken. Met verantwoordelijkheid bedoelen we niet het soort van moeten dat opgelegd werd door de angst voor wat de anderen van ons denken of wat we doen omdat dit de norm is in onze samenleving. Neen, met verantwoordelijkheid bedoelen we het bewust keuzes maken in ons leven en hiervan ook de gevolgen dragen.